Записи в рубрике 'Білоруські твори'

Лірика Семена Липкина

У ліриці Семена Липкина (рід. 1911) образ культури негаразд акцентовано, як в Тарковського і Самойлова. Річ у тім, що у поезії культурні теми завжди співвіднесені з іншими художественно-философскими рядами. З одного боку, це мотив сенсу життя, «ясності та строю», внеположных волі поета («А я тільки переписувач / Завещавшего закон: / Він складає, я пишу».) З іншого – це тема «неминучого грізного року», реалізована Липкиным через лейтмотивные образи газовен, золи, гетто, самого Бабиного Яру, таборів смерті, табірного пилу, душогубок, шестикутній зірки – образи Голокосту, одне слово. (У цьому, як й у романі близького друга Липкина, Вас. Гроссмана, єврейська трагедія постає як метонімія тоталітарної трагедії багатьох народів – російського, німецького, українського, калмыцкого, польського, чеченського…)

Чи може бути досягнуто висока мета шляхом злочину

Питання чимось скидається на математичну задачку. Щоб знайти відповіді, потрібно довести, що це не може, або ж знайти хоча одне рішення. Друга можливість виявляється значно складнішим - сумніваюся, що той, хто досягла високої мети злочинним шляхом, зізнається у вчиненому. Самому ж убивати наліво і обманювати нема охоти. Ось, рішення знайдено! Людська природа не допустить.

Опис персонажів Гоголя: характеристика Остапа і Андрія

Закінчивши читати книжку Гоголя «Тарас Бульба», з жалем відклав її вбік. Мені вона дуже не сподобалася. Прочитав одним подихом протягом одного вечора. Потім, перед написанням твори, я перечитав її вкотре. Книжка ця непроста і віддавати перевагу комусь із героїв складно. Найбільше, що зацікавили Остап й Андрій. Начебто брати, а які різні погляди життя, які різні характери.

Дискусії про статус академічної філології

Дискусії про статус академічної філології, активно які проводяться останнім часом, особливо проблематизація можливостей створення "макроистории" літератури та висування альтернативних проектів, засвідчують змін у структурі гуманітарного знання і набутий нових эпистемологических очікуваннях. З огляду на кризи "великих нарративов" і чітко обозначившегося "антропологічного повороту" програма тендерних досліджень, спрямовану вивчення социо-культурных трансформацій базових опозицій мужское/женское та його текстуальних репрезентацій, демонструє свої можливості одне із сучасних наукових дискурсів.

Вобразы-сімвалы ў творчасці Кузьми Чорнага (на прыкладзе раманнай прози)

Кузьма Чорны - пісьменнік філасофскага складу мыслення. У даследаванні пра беларускі раман пачатку 60-х гадоў вядомы беларускі празаік й літаратуразнавец Алесь Адамовіч паставіў раманы Чорнага побач із раманамі Ф. Дастаеўскага й Л. Талстога, адзначыў, што яго творы не саступаюць творам рускіх мастакоў слова філасафічнасцю, глыбінёй псіхалагічнага аналізу. I гэта сапраўды так: ми можам не верыць у праўду разбурэння асобы чалавека пад уплывам трагічных падзей 20 стагоддзя, бо назіраем крок за крокам за падзеннем героя рамана «Вялікі дзень» Адама Блецькі, таго Блецькі, котрі ў маладым узросце забіў роднага брата й маці, уцёк за мяжу, зрабіўся злыднем пад уплывам ідэалогіі чалавеканенавісніка Тохарта. Фінал дэградацыі яго - здрада народу ў вайну, навядзенне карнікаў на людзей, якія сабраліся за вёскай у млыне.

«Мале скрыжаванне» і разбураныя гнёзды як сімвалы лісі Беларусі ў рамане До. Чорнага «Пошукі будучыні»

У рамане « Пошукі будучыні» паказана Білорусь як б раскрыжаваная на ўсходне-заходніх й паўднёва-паўночных дарогах. У цэнтры світу, із якога разыходзяцца промні шляхоў ва ўсе куткі світу. Менавіта праз Вялікае скрыжаванне праходзіць Варшаўскі шлях, згаданы, паказаны ў паэме А. Куляшова із такий самай назвай. Гэтым шляхам рухалася на нас навалу із Захаду. На гэтым шляху згубілі ми тысячы й тысячы вайскоўцаў й мірных людзей. Гэты шлях вядзе на Усход, так Масквы й далей. Ён крывавы, але й неўміручы, як й беларускі народ. На ім Нявада - арати й касец - бачыў смерць безабаронных дзяцей-дзетдомаўцаў, адвозіў іх на калёсах у бяспечнае месца, ратаваў, як міг. Гэтым шляхам рухаліся калоны ўзброеных так зубоў людзей. Тут стаіць висока таполя, якаючи сочыць за тым, што дзеецца на зямлі ў годину вялікага спусташэння. Тут сустракаюцца Сымон Ракуцька й яго син перад адыходам у партызаны.

Крыжавыя шляхі Нявады і Сымона Ракуцькі (паводле рамана Кузьми Чорнага «Пошукі будучыні»)

З вялікай цікавасцю перачытваю старонкі рамана Кузьми Чорнага «Пошукі будучыні». Сэрцам й розумам адчуваю, што ён лепшы, чым раман «Трэцяе пакаленне», із яким ми знаёміліся падрабязна ў дзевятым класе. Лепшы таму, што больш праўдзівы, больш чалавечны па змесце. Мені думаецца, што ў «Трэцім пакаленні» жорстка адносіцца так свайго чоловіка, пакутніка, былога парабка, Зося Тварыцкая. Не хапае їй нейкага ўнутранага, духоўнага святла, адчування настрою блізкага чалавека. Гэтае ўнутранае святло й гуманні настрій маглі б яе спыніць падчас размовы пра забітага й абрабаванага касіра (не забіваў яго яе чоловік), не сарвалася б тады яна на пагрозы, што данясе на яго міліцыянтам. Яна хоча будаваць новае жыццё, не адчуваючы, не слухаючы, не разумеючы іншых. А іншыя - гэта нават самыя блізкія.

«Хто із м'ячем так нас прыйдзе, тієї пекло м'яча і загіне» (Вобразы чужынцаў у рамане Кузьми Чорнага «Пошукі будучыні»)

Эпіграф Так сачынення я прывяла ў загалоўку. Можа, тэма сачынення на ўступных іспитах й не будзе так сфармулявана, але й мені хочацца расказаць пра сваё розуміння Дабра й Зла на прыкладзе характарыстыкі адмоўных герояў Чорнага. Скажу адразу, што ён выступав ў дадзеным выпадку як пісьменнік-наватар. Не спяшаецца даць некаторым із адмоўных персанажаў крытычныя характарыстыкі. Не раскрывав перад намі нутро ліхадзеяў, яким нішто чалавечае не ўласціва. I толькі. Праўда, падобныя нелюдзі сустракаюцца ў яго творах ваеннай пари - у рамане «Вялікі дзень» гэта ідэолаг фашызму Тохарт й Клебер - чалавек із аўтаматам у руках, гатовы застрэліць кожнага ў любі момант, тварюко яго ў водсвеце палаючага млына падобны на востры меч.